بخشنامه

ریاست محترم اداره ورزش و جوانان شهرستان/  ریاست هیات کاراته شهرستان فومن

با سلام و احترام

       به اطلاع میرساند هیات کاراته استان گیلان در نظر دارد یک دوره مسابقات کومیته انفرادی انتخابی  اعزام به مسابقات قهرمانی کشور به شرح زیر طبق شرایط فدراسیون کاراته جمهوری اسلامی ایران در تاریخ4 و 5 دی ماه 1393 در شهرستان فومن سالن چمران برگزار نماید ، لذا خواهشمنداست مراتب به مربیان و هنرجویان آن شهرستان اطلاع رسانی گردد.

 ازمربیان تقاضا میگردد  شرایط مسابقه   (رده سنی و اوزان  مربوطه  ) را به دقت مطالعه فرمایند

آرام کسی رد شده اما ضربانش

باید بنویسم غزلی تا هیجانش...

عطر خوش نعنای تو در حلقه ای از دود

سر گیجه ی این شهر،من و نقش جهانش

آواز بیاتی و چه خوب است که یک شب

عریان بشوی در وسط جامه درانش

از روی لب توست که در حاشیه ی قم

هی شعبه زده حاج حسین و پسرانش

این شعر فقط تاب و تب رد شدنت بود

چیزی که عیان است چه حاجت به بیانش

دنباله ی موهای تو بر صفحه ی کاغذ

آرام کسی رد شده اما ضربانش...

برای گذر از اینهمه...

برای گذر از اینهمه پیچ و خم ناپیدا و کم عبور جاده های دلبستگی همیشگی، 

اراده ی خواستن سخت تر از ادامه ی ماندن است
من به راهی آمدم که استواری خویش را در امتداد گذر از هرزگی تنهایی پر از انتخاب خود، محک بزنم
میخواهم در یک راه
یک بار.

م.مسافر

اویس        

شب همراه جاده ایست...

شب همراه جاده ایست که میخواهد مرا به تو برساند چقدر دوریم که هنوزم فاصله معنا دارد؟ در تو ماندگاری یک لبخند نهفته است در من سکوت تمام حرفهاست بین ما هیچ چیز تمام نیست جز حضورمان با حرفی به لبخندی میکشانمت تا ناتمام باشیم چون بین ما تمام لحظه های نیامده اگر فاصله باشند ما را دردهای مشترکمان به هم میرساند ...

محسن یاحقی م.مسافر

اویس    

الیناسیون

الیناسیون:از رنجی که می‌بریم

هرکسی که تا حدودی و در حد و اندازه‌یِ دانش طبقاتی‌ِ خود، از آنچه در محیطِ پیرامونیِ  دور و نزدیک‌اش  می‌گذرد آگاه باشد و با بهره‌گیری از راههایِ  مختلف اعم از وسایل ارتباط جمعی و یا تجربیات بلافصلِ روزمره، در جریانِ اتفاقات کلی و جزئی دورو برش قرار بگیرد و کارکرد  نیروهایِ عمده‌ای که اقتصاد سیاسی را در یک یا چند ملت-دولت کنترل و به حرکت در می‌آورند، بشناسد متوجه می‌شود که چیزی در این میان اشکال دارد. زنان و مردان کارگری که در چارچوب خانه و بیرون از خانه عمر خود را همچون عزیزان‌شان، بی هیچ آینده‌یِ روشنی تلف می‌کنند، با گوشت و پوست خویش مسئله‌یِ « نادرست بودن چیزی » را درک می‌کنند.